Персональный сайт

16 мая ў Варшаве, у цэнтры Старога Мяста, Фонд «Адкрытая Беларусь» правёў акцыю салідарнасці

panamarou — Wed, 16 May 2012 16:13:14 GMT

16 мая ў цэнтры старога горада Варшавы Фонд Адкрытая Беларусь правёў Акцыю Салідарнасьці. Падчас акцыі беларусы раздавалі мінакам ангельскую версію кнігі Алега Алкаева "Shooters Team”, пры гэтым зьбіралі ахвяраваньніна дапамогу сям’і галадоўніка Сяргея Каваленкі. Ангельскамоўнай кнігай Алкаева зацікавілася шмат турыстаў, агулам было раздадзена каля 80 асобнікаў.

Пасьля прысуду беларускаму патрыёту Сягрею Каваленку, Фундацыя"Адкрытая Беларусь” абвясьціла кампанію па сбору сродкаў на дапамогу сям’і галадоўніка, якая засталася без сродкаў на існаваньне.

Фонд Адкрытая Беларусь быў заснаваны беларускай іміграцыяй у Варшаве ў 2009 годзе. Першапачатковай мэтай дзейнасьці фонду была падтрымка палітуцекачоў, перасьледуемых беларускімі службамі, у тым ліку прававая і матэрыяльная дапамога. За два гады фонд выдаў 2 версіі кнігі Алега Алкаева"Расстрэльная каманда” на польская і ангельскай мовах, правёў шэраг культурніцкіх імпрэз, ў тым ліку акцыі салідарнасьці, якія праходзілі ў Празе, Вільні, Амстэрдаме і іншых еўрапейскіх гарадах.

Руслан Шошын

Дапамажы сям’і Сяргея Каваленкі!

panamarou — Sat, 25 Feb 2012 14:33:34 GMT

Сябры Беларусы!

Фундацыя Адкрытая Беларусь збірае сродкі ў падтрымку сям’і Сяргея Каваленкі!

Падтрымай ініцыятыву! Падтрымайце патрыёта Беларусі!

Усіх зацікаўленных просім звяртацца па нумары +48 660 246 070 альбо па эл.поште kontakt@openbelarus.pl.

Грошы можна пералічыць на рахунак фундацыі (Deutsche Bank PBC S.A. рахунак - PL58 1919 1048 2211 0284 9278 0001), пазначаючы ў назве "Pomoc dla Siarheja Kawalenki ”.

Актывіст Кансерватыўна-хрысціянскай партыі — БНФ Сяргей Каваленка абвінавачваецца ва ўхіленні ад адбывання пакарання ў выглядзе абмежавання волі (арт. 415 КК). Паводле версіі абвінавачання, Каваленка ўчыніў чатыры парушэнні, адбываючы пакаранне па прыгаворы суда Кастрычніцкага раёна Віцебска. У маі 2010 года гэты суд прыгаварыў апазіцыянера да трох гадоў пазбаўлення волі ўмоўна за вывешванне бел-чырвона-белага сцяга на галоўнай ялінцы Віцебска 7 студзеня. Каваленку ўтрымліваюць у СІЗА з 19 снежня мінулага года, яму пагражала да трох гадоў пазбаўлення волі. У знак пратэсту супраць затрымання актывіст КХП-БНФаб’явіў галадоўку. Сёньня Першамайскі суд Віцебска асудзіў Сяргея Каваленку на 2 гады і 1 месяц турмы.

www.openbelarus.pl

Руслан Шошын: Церпячых вучаць як трэба цярпець...

panamarou — Tue, 07 Feb 2012 16:40:02 GMT

Цікавая сітуацыя атрымоўваецца. Праглядаючы незалежную прэсу апошнімі днямі, звярнуў увагу на каментатараў, каментуючых прашэньне аб памілваньні, которае напісалі некаторыя палітвязьні. Не асуджаю каментатараў, асуджаю медыі. Чаму гэта зьяўляецца прадметам для дыскусіі і навіной нумар 1? Чаму каментуюць асобы, каторыя за кратамі ніколі не былі, ды й дай Бог каб і не патрапілі туды ніколі. Незалежныя медыі ператварыліся ў жоўты базар. Няма больш сур'езных тэмаў? Усе менш зьяўляецца аўтарскіх матэрыялаў, дакумэнтальных. Чаму навіны выціскаюцца з пальцаў? Няма журналістаў, ці няма жаданьня ператварацца з офіснага журналіста ў сьледчага? Усе гэта нагадвае сітуацыю, калі адныя церпяць а іншыя вучаць як трэба цярпець. Саннікаў падпісаў прашэньне аб памілваньні, распачалася дыскусія і каментары. Ніхто не каментуе тых, хто на свабодзе, а толькі тых хто яе пазбаўлены і не можа адказаць. Што падпісалі тыя, каго адпусьцілі? Чаму яны не сядзяць. Адказ просты, пасадзіць усіх ня могуць, таму як ілюзію аб прысутнасьці дэмакратаў у грамадскім жыцьці краіны трэба захаваць. Глядзіш, крэдыцік чарговы дадуць.
Выбары. Гэта іншая тэма. Менавіта з мэтай удзелу ў выбарах (парламентскіх) захавалі некаторых (а дакладней - выбраных) асобаў, каторыя прадстаўляюць інтарэсы больш альбо менш важнай палітычнай сілы. Менавіта для ўдзелу апазіцыі ў выбарах, не сядзяць іншыя кіраўнікі. А не сядзяць тыя, каму ручкі чэшуцца пасядзець палатцы сярод крэтынаў і самаму такім жа крэтынам стацца. Асноўную сілу перасадзілі, каторыя маглі ўзбударажыць людзей падчас парламентскай кампаніі, правільна расставіць кропкі над і. Заставілі другі сорт і некалькі прадстаўнікоў першага, абмежаваных у сваіх правах да права дыхаць паветрам. Вось ён і адказ. Спадарства, Вас заставілі на свабодзе дзеля таго каб Вы ўдзельнічалі ў выбарах. Каб выбары былі лігітымныя. Нават калі выбары зробяць часткова дэмакратычнымі, ведаючы што ў апазіцыі няма людзкога рэсурсу і адпаведных сродкаў для ўдзелу і барацьбы, удзел скончыцца вельмі трагічна для ўсяго дэмакратычнага руху. Шлушна падкрэсьліў Ліхавід - "апазіцыя марнуе час замест таго каб аб'яднацца". Я магу больш сказаць - тых, хто не захоча аб'ядноўвацца, а будуць гуляць дзеля сябе - выганяць "падсрачнікам" і больш пра іх не ўзгадваць.

Руслан Шошын
http://ruslan-shoshyn.blogspot.com/2012/02/blog-post.html

«Раб не играет в хоккей!» (ФОТО)

panamarou — Thu, 02 Feb 2012 12:45:58 GMT

Активистки у у стен Международной Федерациии хоккеяи в Цюрихе акцию против проведения Чемпионата мира по хоккею в Беларуси. Акция проходила под лозунгами «Раб не играет в хоккей!», «Не поощряйте диктатуру!», «Лукашенко, сыграем в Гааге?» и др. , было написано на плакатах, которые держали девушки.

После экстремальных приключений в нашей стране в декабре минувшего года девушки пообещали, что не забудут, не простят и в покое белорусские власти не оставят. Девушка сказала - девушка сделала. Не то что некоторые «пацаны».

Дать ответный бой на этот раз благоразумно решено было на чужой территории, в тихом буржуазном Цюрихе, перед зданием Международной Федерации хоккея. К её стенам активистки пришли одетыми в тюремные робы и танкистские шлемы, раскрашенные в цвета официального белорусского флага. Больше на девушках традиционно почти ничего не было. В руках они держали клюшки,обмотанные колючей проволокой.
Проведя короткий импровизированный матч, используя вместо шайбы консервную банку из-под кильки, активистки движения FEMEN попозировали перед фотографами в робах нараспашку и совсем без них, после чего спокойно разошлись. О каких-либо проблемах и злоключениях в связи с проведением акции не сообщалось.

Мы начинаем масштабную кампанию "Сушите клюшки". Подробности мы пока держим в тайне, но это будет мощно, это будет неудобно и болезненно для белорусских чиновников. Мы сделаем все, чтобы мировая общественность знала, что происходит в Беларуси. Никакого чемпионата мира по хоккею в Беларуси не будет", - заявила БелаПАН руководитель движения Анна Гуцол.

Інтэрпол яшчэ паўгода таму ведаў, што справа Міхалевіча — палітычная

panamarou — Thu, 02 Feb 2012 12:37:50 GMT

Аднак Генеральны сакратарыят Інтэрполу ў Ліёне не паведаміў пра гэта ані Польшчы, ані іншым 186 краінам-чальцам.

Пра гэта паведамляе tvn24.plса спасылкай на кіраўніцтва польскай паліцыі. Нагадаем, што ў снежні 2011 года Алеся Міхалевіча затрымалі ў варшаўскім аэрапорце, бо ён быў у спісе Інтэрполу. У спіс экс-кандыдат трапіў па запыце беларускіх уладаў пасля ўцёкаў з краіны. Палітуцекача адпусцілі толькі пасля таго, як у справу ўмяшалася польскае Міністэрства замежных справаў.

Але выявілася, што яшчэ летам 2011 года Інтэрпол ведаў, што Міхалевіча шукаюць з палітычных прычын. Таму запыт беларускіх улад мусіў быць скасаваны. Польскія журналісты спрабавалі даведацца, чаму звесткі з Францыі не трапілі ў Польшчу. Але ў МЗС кажуць толькі, што прадстаўнік Польшчы два месяцы не можа спаткацца з кіраўніцтвам Інтэполу.

У польскай паліцыі кажуць, што звесткі пра палітычны характар справы Міхалевіча кіраўніцтва Інтэрполу даслаў толькі ў мінскае бюро арганізацыі, а не ва ўсе 188 краін-чальцоў.

Беларускі Дом у Варшаве прадстаўляе кнігі журналіста Аляксандра Тамковіча

panamarou — Thu, 19 Jan 2012 15:51:48 GMT

25 студзеня 2012 года ў 18.00 Беларускі Дом у Варшаве запрашае на прэзентацыю 2 кніг Аляксандра Тамковіча. Адна з кнігаў “Супраць плыні” прысвечана Плошчы-2010, а другая «Без палітыкі» распавядае аб невядомых захапленнях і хобі вядомых апазіцыйных палітыкаў.

Героі кнігі “Супраць плыні” – удзельнікі Плошчы-2010, асуджаныя па крымінальных абвінавачаннях, частка якіх да гэтага часу знаходзіцца за кратамі, частка – ужо на свабодзе. Яны розныя – дасьведчаныя паэт Уладзімір Някляеў, прафесар Анатоль Паўлаў, палітык Мікалай Статкевіч, зусім юныя Фёдар Мірзаянаў, Мікіта Ліхавід і загартаваныя ў жорсткіх ідэйных баях Анатоль Лябедзька, Павел Севярынец. Іх усіх аб’яднала вера ў справядлівасць, любоў да Бацькаўшчыны, гатоўнасць змагацца за праўду і справядлівасць.

“Падзеі 19 снежня 2010 года настолькі значна ўскалыхнулі грамадства, што дагэтуль усе міфы пра так званую “беларускую памяркоўнасць” і “стабільнасць”, якія мы чуем апошнія 17 год, не больш як спроба выдаць асабістыя мары за сапраўдную рэчаіснасць. Кніга менавіта пра гэта і пра тых, хто адважыўся пайсці супраць плыні”, -- гаворыцца ў анатацыі да яе.

Шчыра запрашаем!
Дадатковую інфармацыю можна атрымаць па тэлефоне +48 605 140 861 альбо праз пошту bel.house.warsaw@gmail.com

С 01.01.2012 г. вступил в силу новый закон,позволяющий узаконить пребывание иностранцев, незаконно пребывающих в Польше.

panamarou — Tue, 03 Jan 2012 21:29:08 GMT

С 01.01.2012 г. вступил в силу новый закон, позволяющий узаконить пребывание иностранцев, незаконно пребывающих в Польше.

Воспользоваться аболицией смогут иностранцы, пребывающие в Польше незаконно на день 01.01.2012 г., если их пребывание является непрерывным, как минимум:

с 20 декабря 2007 г.,
с 1 января 2010 г., которым до этого дня было выдано окончательное решение об отказе в представлении статуса беженца с постановлением о выдворении,

или

в отношении которых на день 1 января 2010 г. велось очередное производство по делу о предоставлении статуса беженца. При этом при рассмотрении дел об аболиции принимается, что пребывание иностранца является непрерывным, если из собранных документов не следет обратное.

Заявления об узаконении пребывания – т. н. аболиции – можно будет подавать с 01.01.2012 г. по 02.07.2012 г. воеводе, в чьём ведении находится место пребывания иностранца.

Примечание: Заявления, поданные ранее 01.01.2012 г. и позднее 02.07.2012 г., рассматриваться не будут.

После подачи заявления в полном объёме в паспорте иностранца будет поставлен штамп, который будет являться подтверждением его законного пребывания до момента вынесеия окончательного решения. В ходе рассмотрения заявления о аболиции у иностранца будут взяты отпечатки папиллярных линий.

Положительное решение будет означать выдачу разрешения на проживание в Польше сроком на 2 года. В течение этого времени иностранец сможет устроиться на работу без разрешения – на основании трудового договора.

Иностранец, который получит отрицательное решение, будет иметь право на обжалование его у Главы Управления по делам иностранцев.

Отрицательное решение будет вынесено, если:

иностранец не отвечает требованиям, позволяющим воспользоваться аболицией;
его данные имеются в Шенгенской информационной системе (SIS) для целей отказа во въезде и были занесены туда другой страной Шенгенской зоны;
его данные имеются в перечне иностранцев, чьё пребывание на территории Республики Польши является нежелательным, и были помещены туда по соображениям обороноспособности или безопасности государства;
иностранец укажет в заявлении ложную информацию или представит поддельные документы;
этого требуют снабжения обороноспособности или безопасности государства либо поддержания безопасности и общественного порядка, либо интересы Республики Польши.

Вся информация на странице http://abolicja.gov.pl .

Амаль 13 гадоў без Захаранкі

panamarou — Tue, 03 Jan 2012 18:19:37 GMT

Заўтра, 4 студзеня, экс-міністру ўнутраных спраў Беларусі Юрыю Захаранку споўнілася б 60 гадоў...

З генералам Захаранкам Аляксандру Лукашэнку не пашанцавала. Прызначаючы яго міністрам унутраных спраў Рэспублікі Беларусь, ён быў абсалютна ўпэўнены, што прымае аптымальнае кадравае рашэнне. Асабістая справа, якую ён старанна вывучаў, наконт гэтага ніякіх сумненняў не выклікала.

Юрый Мікалаевіч Захаранка нарадзіўся ў гарадскім пасёлку Васілевічы Гомельскай вобласці. Пасля школы быў прызваны на ваенную службу. Праходзіў яе на Балтыйскім флоце. Паступіў у Валгаградскае вучылішча, а затым і ў Акадэмію МУС. Працаваў у следчых органах. Прафесіянал высокага класа, характарыстыка бездакорная. Менавіта такі чалавек можа надзейна прыкрыць тылы і забяспечыць бяспеку ў той упартай барацьбе, якую вядзе новаабраны прэзідэнт. І выканае любы загад. Не думаючы. Не дапусціць нават цень сумневу. Бо гэта яго, прэзідэнта, загад.

Але тут А.Лукашэнка яўна даў маху. Самаўпэўненасць падвяла. І савецкая перакананасць у надзвычайнай аб’ектыўнасці анкеты. З яе вынікала, што Юрый Захаранка з простай, працавітай сям’і. Амаль такі самы вясковы хлопец, як і ён. А гэта значыць, што будзе страшэнна ўдзячны яму за такі кар’ерны ўзлёт.

Анкета, створаная ў глыбінях савецкіх часоў, -- гэта яшчэ не ацэнены ў поўнай меры бюракратычны шэдэўр. Там, здавалася, улічаны ўсе магчымыя параметры. Прасочаны сувязі і вытокі. Чалавек як на далоні. Анкета бясстрасна высвечвае ўсё, апроч другарадных, на думку кадравікоў, дэталяў біяграфіі. Аднак менавіта ў гэтых дэталях і ўтойвалася сутнасць будучага невырашальнага канфлікту.

Сказаць, што яго бацька і маці з сялян, працавітых людзей, -- гэта амаль нічога не сказаць. І ў вёсцы бываюць дужа розныя людзі. Бацькі Юрыя Захаранкі -- выхадцы з тых беларускіх і ўкраінскіх сялянскіх сем’яў, якія свята шанавалі маральны закон -- вядомыя ўсім запаведзі. Добра ведалі, чым розніцца дабро і зло. Яны стойка вынеслі ўсё тое, што шчодра адмерала ім савецкая рэчаіснасць. Галечу. Голад. Гады вайны. Рабства ў гітлераўскай Германіі. Пасляваеннае бяспраўе. Прайсці ўсе жахі сталінскага і нацысцкага пекла дапамагла ім непахісная ўпэўненасць, што ёсць рыса, якую ні пры якіх умовах чалавек пераступіць не можа. І сваім сынам яны здолелі перадаць гэтую перакананасць.

А чалавек, які ўзышоў на вышэйшую прыступку ўлады, шукаў сабе паплечніка, гатовага выканаць любы яго загад. Без разваг і сумневу. Юрый Захаранка на такую ролю ніяк не падыходзіў. Бездакорная анкета ўводзіла ў зман. Ды толькі Аляксандр Лукашэнка і думкі не дапускаў аб магчымых разыходжаннях у поглядах. Прадстаўляючы Юрыя Захаранку Міністэрству ўнутраных спраў у якасці новапрызначанага шэфа, ён, кажуць, нават выгукнуў з гарачнасцю: "З гэтым генералам я пайду да канца!”

Але ў той паход, куды рыхтаваўся Лукашэнка, Юрый Захаранка ісці не збіраўся. Канфлікт імкліва разгараўся. На пасадзе міністра генерал быў крыху больш за год. Аб прычынах сваёй хуткай адстаўкі ён расказаў журналістам. "Падобна на тое, што я заставаўся адным з нямногіх, хто гаварыў Лукашэнку праўду ў вочы. Тую праўду, якая біла па самалюбстве прэзідэнта. Аднойчы ён сказаў: "Ты павінен выконваць любы мой загад”. Я адказаў: "Аляксандр Рыгоравіч, людзей расстрэльваць не буду. І Канстытуцыю парушаць не буду”. А ён мне ў адказ: "Калі не выканаеш мой загад, на цябе надзенуць кайданы”. Вось такі стыль кіраўніцтва. Больш слабыя не вытрымлівалі і ламаліся”.

Нават пасля адстаўкі ў яго быў выбар. Ён мог проста адысці ў цень. Застацца ў баку ад усіх гэтых вар’яцтваў. Не рызыкаваць жыццём. Яго маці, Улляна Рыгораўна, угаворвала сына не канфліктаваць з тымі, хто заставаўся ва ўладзе. Пераехаць да яе ў Васілевічы. Знайсці дзе-небудзь паблізу непрыкметную работу. Жыць.

Генерал Захаранка быў чалавекам абавязку і гонару. Ён вельмі добра ведаў, якога роду загады так настойліва патрабавалі выконваць. Пакінуць такую ўладу ў спакоі і не перашкаджаць яе дыктатарскім планам… ён не мог.

Юрый Захаранка стаў адным з самых актыўных лідараў апазіцыі. Пачаў арганізоўваць грамадзянскае супраціўленне ваяўнічай дыктатуры. У канцы дзевяностых беларускія дэмакраты на бліжэйшых прэзідэнцкіх выбарах маглі вылучыць некалькі патэнцыяльных кандыдатаў. Юрый Захаранка быў адным з найбольш рэальных прэтэндэнтаў на гэтую пасаду.

А тыя міністры, якіх прызначалі пасля яго, пра законнасць ужо не разважалі. І загады не бралі пад сумненне. Яны служылі аддана і безаглядна. Умацоўваючы і ўдасканальваючы шматлікія спецпадраздзяленні, старанна нарошчвалі кулакі лютага рэжыму. Заўважыўшы самую нязначную грамадзянскую актыўнасць, выводзілі на вуліцы і плошчы бранятэхніку, сабак, узброеныя да зубоў карныя структуры. Мірных людзей па-зверску збівалі, катавалі, кідалі ў турмы. Потым паслухмяны выканаўца дыктатару надакучваў. І яго замянялі новым, яшчэ больш паслужлівым.

Генерал Захаранка быў першым і апошнім міністрам МУС, які ведаў, што вышэй за ўсіх правіцеляў -- закон.

Аб’яднаная апазіцыя, высокі аўтарытэт сярод шараговых супрацоўнікаў міліцыі, ды яшчэ ствараемы Саюз афіцэраў уяўлялі занадта вялікую небяспеку для прэтэндэнтаў на доўгую і неабмежаваную ўладу. У такіх умовах яны сябе адчуваць упэўнена не маглі.

...Была вясна. Звычайны дзень. 7 мая 1999-га. Юрый Захаранка паставіў машыну і ішоў да свайго дома. Гэта не якая-небудзь глухая ўскраіна. Поўны жыцця гарадскі квартал. Шматпавярховыя дамы. Пешаходныя дарожкі. Дзіцячыя пляцоўкі. Шмат прахожых.

Мяркуючы па ўсім, у яго быў добры настрой. Не мог не заўважыць, што ўпершыню за ім няма хваста. КДБ -- у той дзень раптам спыніў сочку. І машына, якая звычайна ішла следам, нарэшце знікла. Да дому заставалася ўжо зусім мала. На дарозе яго сустрэў нейкі чалавек. Не выключана, што ён яго добра ведаў. І цалкам давяраў. Іначай не мог бы ён спыніцца і размаўляць з ім так бестурботна.

Аперацыя захопу была прадумана да дробязяў. Вокамгненна з’явілася група здаровых мужыкоў, скруцілі Юрыя Захаранку і запіхнулі ў машыну, якая стаяла паблізу. Яна газанула па пешаходнай дарожцы і знікла за паваротам…

Пра лёс Захаранкі больш ніхто нічога не чуў.

Так у нашай краіне знікаюць людзі. Сярод белага дня. У цэнтры горада. На вачах разгубленых прахожых...

З асабістай справы: Нарадзіўся 4 студзеня 1952 года ў пасёлку Васілевічы Гомельскай вобласці. Тэрміновую ваенную службу праходзіў на Балтыйскім флоце. У 1977 годзе скончыў Валгаградскую вышэйшую школу МУС, у 1987-м -- Акадэмію МУС СССР. У розныя гады працаваў следчым у Светлагорску і Гомелі, намеснікам начальніка Упраўлення па барацьбе з арганізаванай злачыннасцю МУС СССР. З 1994-га па 1996-ы -- міністр унутраных спраў Беларусі. Генерал-маёр. У лютым 1998 года ўвайшоў у склад створанага апазіцыяй Нацыянальнага выканаўчага камітэта Беларусі. Член Нацыянальнага камітэта Аб’яднанай грамадзянскай партыі. Знік 7 мая 1999 года.

Вольга ЗАХАРАНКА усё засталося там.

Не хачу пра гэта гаварыць. Успамінаць пра гэта не хачу. Колькі гадоў прайшло? Амаль 13... Усё няпраўда -- час не лечыць. Той жа змрок, той жа боль. Вакол -- чужая краіна. Чужыя людзі. Час для нас нібыта спыніўся.

Ніхто і падумаць не мог, што можа здарыцца такое. Мой муж чалавекам наіўным не быў. Ён разумеў, што творыцца ў краіне... І быў гатовы да самага горшага. Ну, пасадзяць. Не першы, не апошні. Колькі людзей кінута ў турмы ні за што. Не хацелі маўчаць, толькі і ўсяго. Маглі схапіць і яго. Прыдумаць працэс, засудзіць. Але каб на такое адважыцца!..

І толькі мама яго разумела ўсё лепей за нас. Яна сэрцам адчувала бяду -- жыццё яе навучыла. На каленях упрошвала: "Юра, сыночак, я прашу, кінь усё, хадзі да мяне, у нашу старую хату. Уладкуешся дзе-небудзь на работу, будзем жыць. З кім ты змагаешся?”

Усё дарэмна. Не толькі я з дочкамі, нават яна спыніць не змагла. Не мог ён адседжвацца ў глушы ў ціхай хаце... І калі ён не адгукнуўся нават на просьбу маці адысці ад гэтай праклятай палітыкі, дык можна зразумець, чым для яго былі абавязак і гонар. На вялікі жаль, для шмат каго цяпер абсалютна пустыя словы.

Нас тады папярэджвалі. Розныя людзі. Адкрытым тэкстам: ёсць план знішчэння генерала Захаранкі. Ды мы і самі ўжо заўважалі, што вакол ідзе нейкая змрочная валтузня. Сочка рабілася ўсё больш нахабнай. Яны нават не хаваліся. Ішлі ўслед, як сабакі. А ён на нашы перасцярогі адказваў заўсёды адно: "Нічога крымінальнага за мною няма, і ў сваёй краіне я буду хадзіць з паднятай галавой”.

Вось так і хадзіў. Ён быў адважны чалавек. Калі яшчэ на флоце служыў, там адбылася аварыя, якая ледзь не забіла яго. У час падводных вучэнняў, калі ён быў пад вадою, перастала дзейнічаць сістэма падачы паветра. І ён не спалохаўся, не разгубіўся. У ледзяной вадзе выжыў. Тады пра гэта пісалі нават у ваенных газетах. Якая б ні здаралася напасць, пачуццё ўласнай годнасці ён не губляў. Быў сапраўдным камандзірам. Размаўляючы з падначаленымі, не дазваляў сабе голас павысіць. Зразумела, што ўсе яго любілі.

Зламаць такога чалавека немагчыма. Спачатку яны спрабавалі вывесці яго з палітыкі нейкім іншым чынам. Прапаноўвалі накіраваць паслом у Швейцарыю. Якія ў Беларусі стасункі са Швейцарыяй? Зразумела, усё гэта -- адкрытая спроба подкупу. Еўропа, бесклапотнае жыццё... Ад яго трэба было толькі адно -- маўчанне. Пустая задума! Маўчаць ён не мог. Яны гэта зразумелі.

Адкуль у яго такая бескампраміснасць і воля? Лічу, усё з самага дзяцінства, з сям’і. Ніколі не блытаў зло і дабро. Цаніў прыстойнасць. Быў акуратны да крайнасці. Калі іголачка недзе ляжыць, там яна і павінна знаходзіцца заўсёды. Гэта я магу кінуць дзе давядзецца. Ён -- ніколі. Так яго выхавалі бацькі. Звычайныя людзі, добрыя сялянскія карані. Бацька -- беларус, пісьменны, вельмі добра разбіраўся ў палітыцы. Маці з Украіны. А які ў яго быў дзед -- Пятро Акулавіч! Таксама з простай сям’і. Але гаворка ў яго была наўздзіў вобразная. Я ўсё думала -- адкуль? А вось такія людзі былі. Ніякія даброты на галаву ім не сыпаліся. Усё самі, сваім розумам, сваімі рукамі, цяжкай працай здабывалі. Да вайны ён на будаўніцтве працаваў, канал капаў -- той самы, славуты, ад Масквы да Волгі. Дык яго жонка з нашага пасёлка Васілевічы пехатой да яго хадзіла. Гэта ж кіламетраў сямсот, калі не болей. Возьме кайстру, нейкіх харчоў для яго. І ідзе пехатой да самай Масквы. Нялёгкае было ў іх жыццё.

А мама ў яго надзіва прыгожая жанчына. Добрая, клапатлівая. Але сыноў трымала ў строгасці. Юра сваіх бацькоў вельмі любіў і паважаў непамерна. Неяк -- мы тады яшчэ не ажаніліся -- бацька паглядзеў на яго і кажа: "Сын, што гэта ты зарос? Табе пастрыгчыся трэба!” Уяўляю якога-небудзь хлопца, якому бацька сказаў бы такое ў прысутнасці нарачонай. А Юра нават не запярэчыў: "Тата, тата”. І пайшоў стрыгчыся. У мяне бацька ваенным лётчыкам быў. І ў сям’і таксама строгасць шанавалася. Але каб такое паслушэнства!..

Так атрымалася, што з яго мамай я пазнаёмілася раней, чым з ім. Cкончыла інстытут, атрымала дыплом зубнога ўрача. Накіравалі мяне ў Васілевічы. Маладога спецыяліста ў бальніцы сустрэлі ветліва. Потым спахапіліся: а дзе ж мне жыць? Я ж тады зусім маладзенькая была. Усе мне спачувалі. Адзін супрацоўнік, які гаварыў па-ўкраінску, усё бедаваў: "Така гарна дзівчіна, а шчо ж вона будэ робыты?” А потым успомніў пра Улляну Рыгораўну, павёў мяне да яе. У яе, кажа, усе дзяўчаткі, якія кватаравалі, удачна замуж павыходзілі.

Мне і праўда там вельмі спадабалася. У хаце чыста, парадак. Адразу ж відаць, калі на гэта часу і рук не шкадуюць. Гаспадыня строгая, але дабрыні незвычайнай. Клапатлівая і ўважлівая. Добра мне жылося ў яе. А потым з арміі Юра вярнуўся.

Пазнаёміліся. Відаць, я яму спадабалася. Здаецца, толькі тыдзень і прайшоў, а ён ужо прапаноўвае руку і сэрца. Такі вось рашучы хлопец. Станісты. Сям’я харошая. Што ж, я згадзілася. Позна ўжо было, а ён усю радню сабраў, каб парадаваліся за яго. Потым вяселле было -- усё як належыць. З абрадам. Мама яго ўсё наказвала сыну: "Ты ж глядзі, не крыўдзі сіротку!”

І бацькі яго, і ўся радня вельмі мяне палюбілі. Мне лёгка было ўвайсці ў гэтую сям’ю. Вядома, у жыцці ўсякае бывае. І ў нас з Юрам здараліся сваркі. Я пакрыўджуся і адразу пачынаю званіць у Васілевічы. І мама, выслухаўшы мяне, строга гаварыла: "Добра, Вольга. Разбяруся. Я яму і пракурор, я яму і суддзя!” І ўсё! Цень аблачынкі прабягаў імгненна, і зноў пачынаўся сонечны, ясны дзянёк. Слова маці для яго было святое.

У тыя далёкія ўжо часы даводзілася мне чуць, што пра нас гаварылі людзі: ды яна ж за ім, як за мураванай сцяною. Так, гэта праўда. Усё браў на сябе ён. Галава сям’і -- не пустыя словы. Потым, калі ўсё гэта здарылася, я адчула напоўніцу, што значыць жыць без гэтай мураванай сцяны, калі ты з бядою сам-насам. І што б ні здарылася, ужо ніхто не прыйдзе на дапамогу.

У тыя гады, калі ён яшчэ ўзначальваў камітэт па барацьбе з арганізаванай злачыннасцю, Беларускае тэлебачанне рыхтавала нейкую перадачу пра яго. Напрасіліся з інтэрв’ю і да мяне. Я папрасіла Юру дапамагчы мне падрыхтавацца да гэтых здымкаў. Ён тады рассмяяўся: "Ды ты хоць ведаеш, якое ў мяне званне?” У гэтай яго іранічнай рэпліцы, вядома ж, была доля ісціны.

Я старанна падрыхтавалася. Запісала сабе нават нейкі тэкст. Але ўваліўся да мяне натоўп настырных тэлевізіёншчыкаў, проста абрынуў на мяне сляпучае святло сваіх сафітаў, і я імгненна забылася пра свае шпаргалкі. І ўсё пачала па-свойму, з чыстага ліста. Дык вось шмат чаго перадача гэтая і мне адкрыла. Тое, аб чым дома ён ніколі не расказваў, каб дарэмна нас не трывожыць. З якой рызыкай і ўсякімі іншымі складанасцямі звязана гэтая яго работа.

Аднак самая вялікая небяспека пагражала яму зусім не з таго боку. Ён быў прафесіяналам. І як змагацца са звычайнай крымінальшчынай, ведаў дасканала. Шмат чаго ён пабачыў. Розныя справы даводзілася яму разблытваць. Здавалася, набыты з гадамі вопыт не мог не паўплываць, і далёка не лепшым чынам, на тую сістэму каштоўнасцяў, якую вынес ён са свайго дзяцінства, са сваёй сям’і. Ды, відаць, надзвычай трывалымі былі гэтыя прынцыпы жыцця. Скептычны погляд на гэты далёка не лепшы свет ён не займеў. І веру ў людзей не страціў. "Паглядзі, -- я казала яму незадоўга да страшнага дня, -- усё ідзе на спад, і на плошчу з кожным годам выходзіць усё меней народу...” Не, ён не мог пагадзіцца са мной. "Усё сваім часам, Вольга. Грамадства павінна выспець”. Нешта яно занадта доўга выспявала. Помню, як пасля пахавання Генадзя Карпенкі прыйшоў ён дадому. Доўга маўчаў. Я разумела, што з ім адбываецца. Нават не спрабавала загаварыць. А потым ён сказаў мне: "Усё, цяпер я застаўся адзін”.

Ён залішне давяраў тым, хто быў з ім побач. А я проста па-жаночы, інтуітыўна заўважала, што далёка не ўсе з іх заслугоўваюць гэты давер. Аднойчы мы ехалі з ім некуды, і па дарозе ён вырашыў заехаць на адзін з ведамасных аб’ектаў, дзе тады ішоў рамонт. Там сустрэў нас хтосьці з высокіх чыноў. Яго, так бы мовіць, паплечнік. Заўважыўшы, што Юрыю Мікалаевічу не спадабаўся колер агароджы, чын гэты схапіў малярскі пэндзаль і пачаў уласнаручна перафарбоўваць агароджу. Я проста жахнулася ад такой страшэннай дагодлівасці. "Пабачыш, -- сказала я потым Юру, -- гэты першым табе здрадзіць”. Ён абурыўся тады: "Як ты можаш так гаварыць пра людзей!” На вялікі жаль, праўда была на маім баку.

Здраджвалі яму многія. І найперш тыя, хто настырна набіваўся яму ў сябры. А вось людзі звычайныя, не чыноўныя, асабліва тыя, з кім сябраваў ён ад самага дзяцінства, яшчэ ў школе, -- механізатары, працаўнікі, так і засталіся верныя таму іх даўняму сяброўству. І я заўсёды ведала: калі да іх звярнуцца, прыйдуць і дапамогуць.

Калі ўсё гэта здарылася, многія з ранейшых знаёмых нават званіць перасталі. А вось суседзі нашы, самыя звычайныя, якія да чыноўніцтва і іншых высокіх колаў дачынення не мелі, нават дзверы ў сваю кватэру не зачынялі. У нас з імі агульны калідор, і яны баяліся, што раптам не пачуюць, калі я паклічу на дапамогу.

І вось яшчэ быў у нас дзіўны выпадак. Яму вельмі рэдка сніліся сны. А тут, ці не напярэдадні знікнення, раптам прачнуўся ён сярод ночы і нават ускрыкнуў. Я пытаюся: "Што з табой?”, а ён кажа: "Кажан!.. заляцеў у акно!..” Мы ўключылі святло. Усё агледзелі. Няма нічога. Я паспрабавала яго супакоіць: "Гэта сон, усяго толькі сон”.

А потым надышоў той самы дзень -- 7 мая. Ён пазваніў. Сказаў, што вяртаецца. Папрасіў згатаваць яду -- ён ужо блізка ад дома. Я нешта там разагрэла. Паставіла на стол. Пачала чакаць. А яго ўсё няма...

Пра тое, што было, спрабую не думаць. Каб не звар’яцець. Мне вельмі цяжка. Пастаянна баліць сэрца. Часам здаецца, што кіну тут усё і вярнуся. У мой пакінуты дом. Зноў убачу суседзяў, якія пакідаюць адчыненымі свае дзверы, каб прыйсці на дапамогу, калі мне стане нясцерпна. А потым усё праходзіць, і я пачынаю думаць: а як жа мы можам паехаць? Я ж не ведаю, што там нас падпільноўвае? І вось ужо вырас мой унук Кірыл, якога мы прывезлі сюды малышом. Ён гаворыць з акцэнтам. Што мы там будзем рабіць з маім маленькім немчыкам?..

А тады, майскай ноччу, у наша адчыненае акно ўсё ж такі праслізнуў вялікі кажан. Кажаніска. Так і застаўся ён у маім доме, у маёй краіне. Прайшло ўжо столькі гадоў, а я ўсё ніяк не магу прагнаць яго са свайго жыцця.

Тут у мяне добрыя сябры. Але сустракацца з імі цяпер я буду рэдка. Мы скончылі першую ступень. І настаўнікі вырашылі, хто і дзе будзе вучыцца далей. Я пайду ў гімназію. Лічу, што вучыўся нядрэнна, калі мяне туды накіроўваюць. Але з сябрамі мне расставацца шкада. У гімназіі шмат каго ўжо не будзе побач. Мама кажа, да гэтага трэба прывыкнуць. Нічога не зробіш. Рана ці позна людзям прыходзіцца расставацца. І дарослым, і дзецям.

Ці ведаю я пра Беларусь? Вядома ж, ведаю. Мама і бабуля мне шмат расказвалі. Я ведаю, што ёсць такі горад Мінск. Мы паехалі з яго, калі я быў яшчэ маленькі. Там у мяне быў дзед -- Юрый Захаранка. У мамы захаваўся запіс. Нехта зняў нас на відэакамеру. Вельмі даўно. Дзед смяецца. А я зусім-зусім маленькі, поўзаю ў яго на грудзях. І ён гаворыць мне: "Расці, Кірыл! Будзе каму на маёй магіле крапіву вырваць”. Чаму ён такое сказаў, мне не зразумець. Ад яго я не гэта хацеў бы пачуць.

Так, я ведаю, дзе Беларусь. Там жыве яшчэ адна мая бабуля -- Улляна. Як правільна сказаць? Прабабуля дакладна. Мы гаворым з ёю па тэлефоне. Хацеў бы ўбачыць яе. Паехаць туды. Мне з ёю лёгка -- яна ведае нямецкую мову. Званю, чую яе голас: "Гутэн таг, Кірыл!” Нібыта яна недзе побач, на суседняй вуліцы. Гэта дрэнна, што я не магу яе бачыць.

На той плёнцы, дзе са мною дзед, ён жа зусім яшчэ малады. А яго ўжо няма. Калі б нічога не здарылася, усё магло быць па-іншаму. Аднойчы ён прыехаў бы да нас. Я паказаў бы яму стары Мюнстэр. Мы б з ім пра што-небудзь гаварылі. Не ішлі моўчкі. Па Зальцштрасэ на Домплац. Хай сабе нават проста на Бюльт, да аўтобуса. І, можа, сустрэліся б там хлапчукі з нашага класа. І ўбачылі б, што ўсё праўда, у мяне ёсць дзед. Такі, як на гэтым яго фотаздымку.

У гімназіі ў мяне з’явяцца ўжо новыя сябры. Ці буду я расказваць ім пра тое, хто я і адкуль? Не, наўрад. Навошта? Неяк мы ішлі пасля школы дадому. І хтосьці пачаў расказваць, кім быў яго дзед. Не ведаю, чаму, але я не змог прамаўчаць: "А мой дзед быў міністрам і генералам”. Усе засмяяліся. Адзін з гэтых хлопчыкаў сказаў: "А мой дзед быў каралём!”

Не, яны ўсе харошыя хлопцы, мае сябры. Проста шмат аб чым не трэба расказваць. Там другое жыццё. Усё было вельмі даўно.

Крынiца: Народная Воля

Новогоднее поздравление

panamarou — Fri, 30 Dec 2011 15:01:44 GMT

Польский Фонд «Открытая Беларусь» поздравляет народ белорусский с Новым 2012-м годом!
Поздравляем и наших польских коллег, прилагающих все силы для помощи и поддержки наших соочественников, вынужденных бежать от режима Лукашенко в демократическую Польшу!

Желаем народу Беларуси, коллегам, сочувствующим: здоровья и семейного благополучия, удачи в благородной борьбе против диктатуры!

Желаем доброго семейного праздничного стола, стойкости, надежды и чтобы наши дети, внуки выросли не в страхе, не в нищете, но свободными и цивилизованными людьми!

Желаем белорусским полит/заключенным скорейшего освобождения, а их семьям выдержки, надежды на близкую встречу!

Желаем, вынужденным бежать от белорусского диктатора, скорейшего возвращения в Свободную Беларусь и воссоединиться со своими семьями, внуками вернуться в свою хату к родному очагу!

Люди бегут от режима Лукашенко

panamarou — Fri, 30 Dec 2011 09:11:48 GMT

И ещё одна молодая семейная пара в декабре текущего года с двумя малолетними детишками приехала в демократическую Польшу просить пристанище. Что заставило красивых молодых людей бросить свою Родину, работу, привычные условия жизни, быта и бежать?

С Евгением, главой этой семьи мы разговаривали на днях и он поведал, что не состоял в какой либо партии, но им стало страшно жить в Беларуси, где руководит беспредел режима Лукашенко.

Страшно за супругу, за маленьких детей, за себя.

Страшно от нищеты и безработицы, от хамства чиновников и руководителей предприятия.

Страшно, что нельзя говорить правду, высказывать своё мнение.

Страшно, что власти Беларуси не церемонятся даже с детьми…

Статистика:

За 10 месяцев белорусов стало меньше почти на 25 тысяч человек. По оперативным данным Белстата, численность населения Беларуси на 1 декабря 2011 года составила 9 млн. 466 тыс. человек

По сравнению с 1 января текущего года жителей страны стало меньше на 15,2 тыс. человек, сообщает БелТА.

Численность жителей за 11 месяцев нынешнего года увеличилась только в Минске - с 1 млн. 864,1 тыс. человек на 1 января до 1 млн. 882,7 тыс. человек на 1 декабря. В остальных регионах страны количество жителей за январь-ноябрь уменьшилось. В результате на 1 декабря в Гомельской области насчитывалось 1 млн. 430,2 тыс. человек, в Минской - 1 млн. 404,4 тыс., в Брестской - 1 млн. 391,8 тыс., в Витебской - 1 млн. 214,4 тыс., в Могилевской - 1 млн. 80,7 тыс., в Гродненской - 1 млн. 61,8 тыс. человек.

В Беларуси в январе-ноябре текущего года родились 99 тыс. 955 человек. За тот же период умерли 124 тыс. 489 человек, то есть на самом деле за 10 месяцев года белорусов стало меньше почти на 25 тысяч, но за это же время обрели некий официальный статус в стране около 10 тысяч эмигрантов, что значительно улучшило ужасающую статистику вымирания нации.

Пономарев: Евгений, как ты решился на этот шаг, какие причины и что заставило вас с супругой, с малышом в 2,5 годика, дочкой 7-ми лет так срочно выехать на чужбину?

Евгений: - Я работал в автопарке водителем автобуса. 8 октября и 12 ноября 2011 года демократические силы Беларуси официально назначили всенародный сход и мы решили так же прийти, послушать, узнать мнение народное, но… Руководства моего предприятия заранее предупредило, что кто будет участвовать в Сходе – будет уволен.

Но нищенская зарплата, жизнь под вечным страхом, страх перед чиновником любого ранга, невозможность одеть и обуть детишек, прокормить семью, жить по-человечески.., подвинуло меня принять участие в разрешённом властями Народном Сходе.

После окончания Схода, когда я проходил через турникет, меня схватили люди в штатском и потребовали отдать им мой планшет, компьютер. Я спросил, - На каком основании я должен вам отдать частную собственность? Что я нарушил и кто вы такие..?

Меня силой запихнули в автобус без номеров, компьютер упал и разбился. В автобусе меня схватили милиционеры и принялись угрожать, избивать дубинкой, запугивать…

Через какое-то время меня выкинули из авто без составления протокола. Считаю, что это было запугивание людей, так как я был схвачен не один…

Я и ранее ходил на митинги, участвовал в Президентской кампании 19 декабря 2010 года, был на Площади с народом, где армия и ОМОН избивали людей и только чудом в тот вечер мне с синяками, но удалось убежать до дому…

После Народного Схода, руководство автопарка меня уволило по статье.

Пономарев: Евгений, а почему ты боишься за своих детей? Они же не участвовали ни на митингах, не были на Сходе? Что на сегодняшний день творится в Беларуси..?

Евгений: - В школы приходят люди в штатском, не состоящие в педагогических коллективах и заставляют школьников петь гимн Лукашенко, восхвалять его. Детей расспрашивают, - Что говорят их папы и мамы дома?

Доходит до вещей запредельных, когда собравшуюся погулять молодежь захватывают и бросают в авто/заки, отвозят их в рай/отдел милиции, угрожают, снимают отпечатки пальцев без родителей, без преподавателей, без воспитателей…

Перед самым моим отъездом, в начале декабря 2011 года в одно из Минских училищ приехали люди в черном, захватили группу учащихся и отвезли в РОВД Партизанского района. Там их сфотографировали, сняли отпечатки пальцев, угрожали, некоторых учеников побили.

Приехавших к РОВД родителей учеников на ступеньках РОВД встретил человек в штатском и сказал, - Будете возмущаться, будут у вас неприятности на работе…

И в 21.00 часов детей отпустили.

Пономарёв: Евгений, а дочка училась и в каком классе? Сынишка ходил в детский садик?

Евгений: - Да, дочь училась во втором классе и каждый день мы с женою за неё переживали, отводили в школу и забирали домой. Сынишка, чтобы устроить в детский садик, мы потеряли целое лето и только «подачки» для заведующей садика дали возможность ему там быть.

Я не желаю так существовать, устал бояться и хочу, чтобы мои дети выросли свободными людьми в демократическом Мире.

Мы с женою молоды, полны сил, не глупы и принесём пользу тому государству, где власть демократическая и ценит людей, где реальная цивилизация, где реально в цене Свобода. А Польша – родственна нам, белорусам; сходные языки, менталитет и народ живёт достойно, смело, чисто…

Взломан сайт "Хартии-97"

panamarou — Thu, 29 Dec 2011 15:32:59 GMT

Один из ведущих оппозиционных ресурсов -Хартия97 на грани уничтожения. 29 декабря были взломаны пароли к административному доступу. Хакеры начали систематически удалять с сайта статьи. Материалы исчезают прямо на глазах.

Редакция Хартии97 заявляет, что не имеет никакого отношения к материалу "Где Санников?", который появился на ресурсе некоторое время назад. Очевидно, что статью разместили те, кто взломал ресурс, чтобы опорочить жену политзаключенного и его адвоката.

Редакторы сайта полагают, что хакерская атака организована белорусскими спецслужбами.

"Это спецслужбы, нет сомнений", - сказала БелаПАН редактор сайта Наталья Радина.

Она также напомнила, что сайт "Хартии`97" ранее неоднократно подвергался DDoS-атакам и блокировке, однако нынешняя ситуация, по ее словам, беспрецедентна.

"Хочется напомнить, что это уголовное преступление, и те, кто это предпринимает, понесут наказание", - сказала Радина.

Она выразила надежду, что удастся в кратчайшие сроки возобновить работу сайта и восстановить уничтоженный архив.
Сейчас сайт пуст. Помиом статьи "Где Санников?" на нем осталась только банерная реклама.

В интервью "Радио Рацыя" Радина сказала:

- Нападение на сайт началось где-то около 18.30 по белорусскому времени. Вначале появился фальшивый материал, к которому редакция не имеет никакого отношения. Написанное якобы от имени адвоката Андрея Санникова. Понятно, что Марина Ковалевская его не писала. И этот материал был поставлен после взлома пароля сайта Хартии. Затем началось методическое стирание материалов сайта. Были уничтожены материалы последнего месяца. Мы это прервали. Вскоре будет восстановлен весь архив.

- Конечно, стремитесь узнать: откуда эта атака идет. Известно ли уже откуда?

- Сейчас мы это выясняем. Над этим работает техническая служба сайта. Но у меня не вызывает никаких сомнений, что это все было спровоцировано и организовано белорусскими спецслужбами. Это исключительно их методы. Это их цель - любым способом остановить нашу работу. И то, что они делали на протяжении последних лет, тому подтверждение. Постоянные идут атаки на сайт Хартии. Происходит блокировка в Беларуси в государственных учреждениях. Аресты и репрессии против наших журналистов. Убийство Олега Бебенина. Это все из одного ряда.

- По вашему мнению, почему именно сейчас этот нападение произошло?

- Они, видимо, решили сделать нам подарок к Новому году. Надеялись, что журналисты в эти дни не такие бдительные. Однако они ошиблись. Мы дадим отпор и этой атаке.

- Что бы вы могли сказать читателям сайта Хартии97? Где сейчас можно увидеть ваши материалы?

- Я бы пожелала нашим читателям немного терпения. И оставаться с нами. Нам очень нужна их поддержка. Мы постараемся в сжатые сроки восстановить нашу работу.

FEMEN на Большой политике у Кисилева (ВИДЕО)

panamarou — Sun, 25 Dec 2011 18:47:15 GMT

Обсуждение Истории белорусских злоключений Женского движения FEMEN обсуждалось на программе Киселева, куда были прглашены сами участницы FEMEN, где они подробно рассказали, что с ними произошло после проведенной 19 декабря АКЦИИ в Минске возле здания КГБ.

Ссылка на программу: http://vimeo.com/34187231

"FEMEN Video"

Представитель США при ОБСЕ: Санкции против режима Лукашенко будут ужесточаться

panamarou — Thu, 22 Dec 2011 21:59:43 GMT

Всего за три дня до своей смерти Вацлав Гавел написал письмо политзаключенным в Беларуси, где пообещал использовать любую возможность информировать международное сообщество о нарушениях прав человека в Беларуси.

Представитель Соединенных Штатов Америки при ОБСЕ посол Ян Келли выступил с жестким заявлением.

Приводим полный текст: "Всего за три дня до своей смерти Вацлав Гавел написал письмо политзаключенным в Беларуси: Андрею Санникову, Миколе Статкевичу, Николаю Автуховичу, Дмитрию Бондаренко, Алесю Беляцкому, Эдуарду Лобову и Павлу Северинцу. В своем письме бывший президент Гавел обещал, что он и его друзья будут использовать любую возможность информировать международное сообщество о нарушениях прав человека в Беларуси. К сожалению, Вацлав Гавел не может исполнить свое обещание. Однако, его друзья, к которым мы можем причислить и США, могут и хотят это сделать.

В понедельник, 19 декабря, была первая годовщина президентских выборов в Беларуси, прошедших с нарушениями, и начала жестокого подавления гражданского общества, политической оппозиции и независимых СМИ белорусскими властями. За последние 12 месяцев белорусские власти кидали в тюрьмы мирных демонстрантов, подавляли мирные протесты, и делали все, чтобы заставить замолчать независимые голоса. Правительство приняло поправки в законы, которые очень сильно ограничивают фундаментальные свободы собрания и организаций. Были также достоверные сообщения об унижающем достоинство и бесчеловечном обращении с политзаключенных. Хотя многие из них были освобождены, они остаются под строгим контролем правительства.

Этот понедельник показал, что репрессивные действия продолжились и в этом году. Десятки граждан были арестованы силовиками в штатском, некоторые с применением насилия, за то, что они зажгли свечи надежды. По меньшей мере, 28 из них были приговорены к административным штрафам. Были проведены превентивные задержания, включая аресты бывшего кандидата в президенты Виталия Рымашевского, активиста кампании «Европейская Беларусь» Сергея Казакова. Бывший кандидат в президенты Владимир Некляев и журналистка Ирина Халип, жена кандидата в президенты Андрея Санникова, получили повестки явиться в Департамент исполнения наказаний в 6 вечера в понедельник.

В понедельник вечером в Беларуси исчезли три украинских активистки из женского движения FEMEN после того, как они устроили протест возле здания КГБ в Минске. Их коллега из Австралии, журналистка, была задержана и позже депортирована в Литву, а, по меньшей мере, двое местных журналистов, которые освещали протест, были арестованы и позже освобождены без предъявления обвинений, но их оборудование было конфисковано.

По словам активисток FEMEN, их схватили на вокзале представители белорусской милиции и КГБ. Им завязали глаза, их передали другой группе, которая всю ночь везла их в машине. Они оказались в лесистой местности возле украинской границы. В лесу их заставили раздеться, облили маслом. Похитители угрожали поджечь их, также угрожали ножом, который позже был использован для того, чтобы отрезать им волосы.

Их оставили обнаженными в лесу, без документов, денег или мобильных телефонов. После того, как они достигли деревни, одна из них попросила мобильный телефон и связалась с FEMEN. Организация известила Министерство иностранных дел Украины. Украинское посольство в Минске отправило своего сотрудника на помощь трем активисткам.

Мы призываем правительство Беларуси провести тщательное расследование этих ужасающих утверждений, проинформировать Постоянный совет ОБСЕ о его результатах, и привлечь к ответственности виновных. Мы вновь повторяем свой призыв немедленно освободить и реабилитировать всех политзаключенных, включая кандидатов в президенты Андрея Санникова и Миколу Статкевича и правозащитника Алеся Беляцкого. Мы также вновь высказываем нашу обеспокоенность по поводу новых законов, которые еще больше ограничивают основные свободы граждан - свободу собраний, ассоциаций и свободу выражения мнений, и которые направлены против поддержки гражданского общества.

В этой связи мы обеспокоены продолжающимися попытками властей Беларуси, особенно Министерства по налогам и сборам, ликвидировать Белорусский Хельсинский Комитет. Как единственная легальная правозащитная НГО национального уровня, которая еще осталась в Беларуси, БХК играет жизненно-важную роль в том, чтобы правительство придерживалось его обязательств в рамках ОБСЕ, и в наблюдении и предоставлении докладов о ситуации с правами человека в стране. Закрытие этой организации будет рассматриваться как еще один шаг Беларуси в сторону отступления от ее обязательств в рамках ОБСЕ.

Совместно со своими европейскими партнерами, США продолжит работу с целью с помощью адресных мер, включая запреты на въезд и замораживание счетов, заставить белорусских чиновников, виновных в репрессиях, ответить за них. Мы, как и прежде, постоянны в нашей поддержке демократических устремлений белорусского народа, и будем оказывать помощь и сотрудничать."

Активистки Femen разделись у белорусского КГБ

panamarou — Sun, 18 Dec 2011 22:15:32 GMT

19 декабря в Минске возле здания КГБ активистки Femen провели акцию, приуроченную к годовщине событий Площади. Они разделись и развернули плакаты с надписями «Жыве Беларусь!». Девушки нарисовали на лице усы, у одной из них на спине был изображен Лукашенко. Украинки выкрикивали «Жыве Беларусь!».

Потом из здания КГБ выбежала охрана и задержала видеооператора «НН» Татьяну Гаврильчик, независимого фотографа Юлию Дорошкевич и австралийскую журналистку Китти Грин. Активисткам Femen удалось убежать.

Девушкам-украинкам удалось сохранить место акции в тайне. Они поделились информацией только в социальных сетях, в результате чего журналисты знали о грядущей акции, а спецслужбы не успели среагировать. Чтобы не дать возможности сорвать перформанс, украинки объявили, что отрекаются от идеи приезда в Минск и проведут свою специфическую акцию солидарности в Киеве. Однако, как оказалось, их план был дерзок.

Сенат США одобрил "Акт о демократии и правах человека в Беларуси"

panamarou — Fri, 16 Dec 2011 20:55:41 GMT

Законопроект, инициированный председателем Хельсинкской комиссии Конгресса США, республиканцем Кристофером Смитом, был одобрен верхней палатой американского парламента 14 декабря.

Нижняя палата Конгресса - Палата представителей одобрила акт 6 июля 2011 года. Теперь законопроект должен подписать президент Соединенных Штатов Барак Обама, сообщает Радио «Свабода».

Одобренный законопроект вносит изменения и поправки в действующий закон 2004 года "Акт о демократии в Беларуси".

В документе осуждаются последние нарушения прав человека, избиения, аресты активистов оппозиции и кандидатов в президенты, манипуляция избирательными кампаниями, давление на независимые СМИ, национальных и религиозных меньшинств в Беларуси.

Подчеркивая политику США в отношении Беларуси, Конгресс США настаивает на срочном освобождении без предварительных условий всех политических заключенных в Беларуси, поддерживает желание белорусского народа жить в условиях демократии, соблюдения прав человека и разделения властей, сохранения независимости и суверенитета страны.

Конгресс настаивает на непризнании результатов выборов 19 декабря 2011 года, поддерживает призывы о новых выборах соответствующих стандартам ОБСЕ, а также выражает поддержку демократическим движениям и организациям в Беларуси, которые дают возможности "покончить с тиранией" в своей стране.

Конгресс также призывает к полному исследованию исчезновений оппонентов Лукашенко, призывает Международную федерацию хоккея заморозить план проведения чемпионата мира по хоккею 2014 года в Минске, пока не будут освобождены все политические заключенные.

Конгресс также призывает правительство США продолжит поддержку радио, телевизионного и интернет-вещания на Беларусь, предусмотреть финансирование выполнения этого закона

Сенат поддерживает санкции, введенные против официального Минска. Речь идет о расширении списка лиц, которым запрещен въезд в США, введении дополнительных финансовых санкций на ряд государственных предприятий Беларуси, а также замораживание активов ряда лиц.

В Варшаве наградили людей, рассказавших миру о ситуации в Беларуси после выборов

panamarou — Thu, 15 Dec 2011 20:36:32 GMT

В рамках мероприятия «Благодарность в знак cолидарности», которое прошло в Варшаве 16 декабря, были вручены памятные знаки 10 людям, усилиями которых о ситуации в Беларуси после выборов 19 декабря 2010 года узнали во всем мире. Об этом сообщила БелаПАН руководитель информационного бюро солидарности с Беларусью в Варшаве Юлия Слуцкая.

Мероприятие провели белорусские центры в Польше, Украине, Франции, Великобритании, Латвии и Литве.

Наградами отмечены вице-председатель ПАСЕ, глава комитета по международным отношениям литовского сейма Эмануэлис Зингерис, депутат Европарламента от Польши Марек Мигальски, депутат германского бундестага Марилуизе Бек, президент Freedom House (США) Дэвид Кремер, эксперт по Беларуси из Словакии Павел Демеш, американский конгрессмен Кристофер Смит, главный редактор российской «Новой газеты» Дмитрий Муратов, британский драматург и режиссер Том Стоппард, актеры Джуд Лоу и Кевин Спэйси.

Лично присутствовать на мероприятии смог только Павел Демеш и Марек Мигальски.

Алесь Михалевич отпущен на свободу

panamarou — Sun, 11 Dec 2011 20:23:51 GMT

Задержанный в аэропорту Варшавы Алесь Михалевич отпущен на свободу.

"Я освобожден решением генерального прокурора Польши, — сообщил БелаПАН политик. — МИД Польши купил мне билет, и через несколько часов я смогу продолжить путь в Лондон".

Отвечая на вопрос, не опасается ли он повторения инцидента, Михалевич заявил: "Думаю, в Польше все будет хорошо, но не исключаю такого в других странах".

Как ранее сообщалось, Михалевич 12 декабря собирался вылететь в Лондон на встречу представителей белорусской оппозиции с британскими политиками, которая должна пройти в МИД Великобритании.

Ранее Михалевич сообщил, что задержан по запросу белорусской прокуратуры. В аэропорту пограничники сказали политику, что его ожидает главный комендант польской полиции, чтобы задержать и передать в прокуратуру. Как полагает Михалевич, задержание, "скорее всего, произошло в рамках сотрудничества по тому же международному правовому соглашению, по которому были переданы счета правозащитника Алеся Беляцкого".

"Польская полиция не имеет ко мне никаких претензий, это претензии белорусской стороны, — сказал политик. — В Польше я могу рассчитывать на правовую помощь. Я знаю, что польские политики и МИД Польши уже занимаются этим делом. В любом случае вопрос о моем освобождении будет решен. Вопрос в том, арестуют ли меня, и будут освобождать через суд или освободят без ареста. Пока мой статус таков: я пропустил свой самолет на Лондон и прохожу пограничный контроль".

В аэропорт прибыл заместитель министра иностранных дел Польши Кшиштоф Становски, который провел переговоры с руководителями правоохранительных органов.

Михалевич является обвиняемым по делу о массовых беспорядках в Минске 19 декабря 2010 года (ст. 293 УК). Он был задержан в ночь на 20 декабря. 19 февраля его отпустили под подписку о невыезде из следственного изолятора КГБ. В марте Михалевич тайно выехал из Беларуси, объяснив это грозящей ему "реальной физической угрозой", и спустя несколько недель получил политическое убежище в Чехии.

В конце мая прокуратура Праги официально уведомила Михалевича в том, что Генеральная прокуратура Беларуси подала запрос на его экстрадицию и что он объявлен в международный розыск по линии Интерпола.

Как ранее сообщал политик в телефонном разговоре корреспонденту БелаПАН, он должен был лететь в Лондон на встречу представителей белорусской оппозиции с британскими политиками, которая должна пройти в МИД Великобритании.

"Пограничная служба сообщила, что меня ожидает главный комендант польской полиции, чтобы задержать и передать в прокуратуру. Понятно, что это сделано по запросу белорусской прокуратуры", — рассказал Михалевич.

У Варшаве пройдзе канферэнцыя пад назвай "Беларусь і беларусы сярод суседзяў: гістарычныя стэрэатыпы і палітычныя канструкты".

panamarou — Mon, 05 Dec 2011 20:50:16 GMT

У Варшаве пройдзе канферэнцыю пад назвай "Беларусь і беларусы сярод суседзяў: гістарычныя стэрэатыпы і палітычныя канструкты". Мерапрыемства будзе праходзіць з 9 па 11 снежня ва ўнівэрсітэце Лазарскага ў Варшаве.

Пра гэта паведаміў Дырэктар Цэнтра беларускіх даследванняў Алесь Лагвінец.

- Гэта чацвёртая па ліку канферэнцыя, якая праводзіцца ва ўніверсітэце Лазарскага. Там ёсць беларускі цэнтр, які дае магчымасць для беларускіх даследчыкаў праходзіць стажыроўкі, выкладаць, або займацца даследчыцкай дзейнасцю. Канферэнцыя ў гэтым годзе будзе прысвечана месцу Беларусі ў нашым рэгіёне, узаемадачыненням паміж беларусамі і суседнімі народамі. А таксама ў нас будзе адмысловая панэль, прысвечаная памяці Віталя Сіліцкага. І гэтая секцыя будзе прысвечаная еўрапеізацыі – здыбыткамі і выклікамі еўрапеізацыі Беларусі.

Алесь Лагвінец чакае, што канферэнцыя выкліча вялікую зацікаўленасць з боку даследчыкаў і студэнтаў. Выступоўцамі падчас абмеркавання месца беларусі сярод суседзяў будуць вядомыя палітолагі, гісторыкі, эканамісты і шэраг маладых даследчыкаў.

Прэзэнтацыя кнігі «Адзін дзень палітвязьня 2009-2011»

panamarou — Fri, 02 Dec 2011 13:43:40 GMT

1 сьнежня ў Менску адбылася прэзэнтацыя кнігі «Адзін дзень палітвязьня 2009-2011», якая выйшла ў сэрыі «Бібліятэка Свабода». У амбасадзе ЗША ў Менску сабраліся былыя палітвязьні і сваякі палітзьняволеных, якія застаюцца за кратамі.

Кніга храналягічна і тэматычна працягвае папярэдняе выданьне сэрыі — «Адзін дзень палітвязьня» (2009), у якім даваліся партрэты апанэнтаў аўтарытарнага рэжыму, што былі зьняволеныя ў Беларусі ў 1996—2008 гады.

Больш інформацыі знайдзеш тут: http://www.svaboda.org/content/article/24407894.html

Кніга «Адзін дзень палітвязьня 2009-2011» у фармаце pdf

Радыё Свабода

Алкаеў пра Канавалава: Або ён вар'ят, або яму нехта даў гарантыі

panamarou — Thu, 01 Dec 2011 13:00:46 GMT

30 лістапада першы намесьнік старшыні Вярхоўнага суду Беларусі Аляксандар Федарцоў прысудзіў да сьмяротнага пакараньня Зьмітра Канавалава і Ўладзіслава Кавалёва. Іх прызналі вінаватымі ў шэрагу выбухаў, у тым ліку ў выбуху на станцыі мэтро «Кастрычніцкая» ў Менску сёлета 11 красавіка. Тады загінула 15 чалавек, больш за 200 былі параненыя. Сваімі меркаваньнямі пра прысуд з Радыё Свабода падзяліўся былы начальнік менскага cьледчага ізалятару, палкоўнік міліцыі Алег Алкаеў.

Знаткевіч: Ці ўважліва вы сачылі за працэсам і якія вашыя ўражаньні?

Алкаеў: Лічу, што прысуд вынесены ў адпаведнасьці з прад'яўленым абвінавачаньнем і фактычна зьдзейсьненым. Тое, што я чытаў, тое, што бачыў, што людзі вытварылі, за гэта і атрымалі. Ня буду ўмешвацца ў кампэтэнцыю суду, чаму ён даў такі прысуд, які многія лічаць вельмі жорсткім. Але паколькі гэты артыкул «Сьмяротнае пакараньне» з Кодэксу не прыбраны, то гэта выключная мера на сёньняшні дзень і яна па маштабах зьдзейсьненага цалкам адпавядае таму, што гэтыя людзі ўчынілі. У грамадзтве мусіруецца думка, што быццам бы прысуд неправамоцны, бо віна іх не даказаная. Але я ня ўгледзеў, што віна не даказаная. Той набор, што я ўбачыў у інтэрнэце (сёньня, напрыклад, я паглядзеў прызнальныя паказаньні), дазваляе мне лічыць, што віна даказаная. Нават калі ў паловы ўлік ёсьць нейкія нестыкоўкі, то другая палова доказаў цалкам падводзіць гэтых падсудных пад сьмяротны прысуд.

Знаткевіч: Наколькі верагоднай вам здаецца вэрсія, што Канавалаў быў сапраўды злачынцам, але толькі выканаўцам нечае замовы?
Алкаеў: Вось гэтае пытаньне, я лічу, да канца не дасьледаванае. Так, Канавалаў – выканаўца, пасобнік у яго – Кавалёў, а вось пытаньне, ці кіраваў імі нехта, ці дапамагаў парадай, на мой погляд, да канца ня вывучанае. А, можа, яго і не спрабавалі вывучаць. Ёсьць абставіны, якія паказваюць, хаця б і ўскосна, на наяўнасьць яшчэ нейкай «трэцяй сілы». Паводле лёгікі падзеяў, чалавек павінен быць хіба вар'ятам, каб, здаўшы адбіткі пальцаў, ісьці падрываць... Пасьля таго, як у яго ўзялі адбіткі пальцаў, ён павінен быў бегчы, не азіраючыся. Ён разумеў, што будзе асуджаны, але – ідзе ўзрываць. Значыць, яму далі нейкія гарантыі: давай, ідзі далей падрывай, ня бойся, усё будзе добра. Такое пытаньне напрошваецца. Хто мог даць такія гарантыі, ня ведаю. Значыць, або ён вар'ят, або яму нехта даў гарантыі. Але экспэртыза яго прызнала нармальным, застаецца другі варыянт. На гэта паказвае і яго пасіўны спосаб абароны, калі проста маўчыць і ўсё. Часам гэта азначае, што чалавек спадзяецца на ласку, пад чыюсьці гарантыю: ты ня псуй сьледзтва, ня злуй улады і суд, і ў цябе зьявіцца шанец атрымаць больш мяккае пакараньне. Дарадцаў у турме хапае, сярод асуджаных таксама. Магчыма, яму далі гарантыі больш сур'ёзныя асобы. Гэта трэба дасьледаваць, бо яго паводзіны мяне насьцярожваюць. Мне даводзілася выслухоўваць даклады, як паводзяць сябе на апошняй споведзі асуджаныя на сьмяротнае пакараньне. Дык вось, яны не раскайваюцца, яны і сьвятару кажуць, што невінаватыя, просяць, каб той ужыў царкоўныя рычагі, каб заступіўся. А тут на судзе чалавек не выкарыстоўвае права на абарону...

Знаткевіч: Але другі асуджаны, Кавалёў, якраз такое права выкарыстоўваў. Ён адмовіўся ад сваіх паказаньняў пад сьледзтвам, ён заявіў пра ціск на яго. Чаму ён атрымаў – фактычна «за неданясеньне» – такую ж вышэйшую меру?
Алкаеў: Ведаеце, мы ўсе зараз на сябе прымерваем ролю судзьдзяў. Але ёсьць артыкул крымінальнага кодэксу. Ён прыняты нашымі народнымі абраньнікамі, дэпутатамі, і прыняты ня ўчора і не пазаўчора. Там ясна сказана і пра саўдзельнікаў, пасобнікаў. Да іх таксама гэты артыкул ужываецца. Які вам прыклад прывесьці? Ну, напрыклад, пры крушэньні самалёта, якая людзям розьніца, па віне першага пілёта яны загінулі ці другога?

Знаткевіч: Ваш прагноз, што будзе далей, ці памілуе Аляксандар Лукашэнка некага з асуджаных? Калі не, дык наколькі хутка прысуд прывядуць у выкананьне?
Алкаеў: Я думаю, што ён іх не памілуе. Наколькі хутка прывядуць... З практыкі ведаю, што гэта можа быць і паўгода. Можа быць, у гэтым выпадку і хутчэй. Мне вельмі шкада іх блізкіх, сваякоў, але ўсё ж быў шанец абараніцца, аргумэнтавана , а не гаварыць там пра нейкі ціск.

Знаткевіч: Ці зьмянілася за апошнія гады вашае стаўленьне да сьмяротнага пакараньня ў прынцыпе?
Алкаеў: Вядома, зьмянілася. Я, мяркую, што яго даўно трэба было адмяніць. Гэты артыкул на разьвіцьцё грамадзтва і рэгуляваньне злачыннасьці асабліва не ўплывае. Я бачу, што ў Эўропе няма ніякага пакараньня, і жывуць людзі нармальна.

Цалкам размову можна слухаць тут: http://www.svaboda.org/audio/audio/335117.html

Учебные визиты в Польше

panamarou — Tue, 29 Nov 2011 21:01:41 GMT

Study Tours to Poland создает возможности для студентов из Беларуси, Молдовы, Украины и России, чтобы узнать польских коллег, ученых, организации гражданского общества и принять участие в лекциях, семинарах и культурных мероприятиях.

Study Tours to Poland для студентов является одним из первых циклических польских образовательных программ, ориентированных на студентов из Восточной Европы. В этом контексте мы приглашаем выдающихся студентов в возрасте 18-21 лет из Беларуси, Молдовы, Украины и России для участия в учебы в Польше.

Студенты подают заявки на программу, участвуя в индивидуальном конкурсе. Посещение состоится в группах с 11 чел. два раза в год - весной и осенью. Польшу ежегодно посещают более 200 человек.

Суть программы, чтобы вдохновить ее участников к активной жизни и стать сознательными гражданами. Особый акцент делается на изучении оппозоционного сектора и его место в обществе.

Визиты студентов проводятся под девизом «Узнай Польшу» и включают:

- встречи с лидерами общественной жизни в Польше

- посещение государственных учреждений

-встречи с представителями научных университетских кругах ученых и студентов

- познакомиться с организацией учебного процесса, с формой социальной активности и культурной жизни студентов высших учебных заведениях

- посещение редакции газет и журналов, радио и телевидении, встречи с журналистами

- понимание функционирования польской экономики в условиях свободного рынка

- ознакомление с неправительственными организациями, их место в обществе, диалог с правительством и усилий местных общин

- ознакомление с польской культурой и историей.

Программы включают в себя презентации, семинары, лекции и дискуссии. Важным источником вдохновения является находится в контакте с другими членами группы. Интеграция молодых людей из
Восточной Европы - возможность узнать не только польские, но и соседние страны является одним из важных аспектов программы. Подробно и больше информации можно узнать на сайте http://www.studytours.pl

США и ЕС призвали Беларусь соблюдать права человека

panamarou — Tue, 29 Nov 2011 11:49:13 GMT

США и ЕС призвали власти Украины и Беларуси соблюдать права человека, поддерживать демократию и ускорить экономическую модернизацию.

В понедельник в Вашингтоне прошел саммит США-ЕС, участники которого обсуждали вопросы глобальной экономики, иранскую проблематику и проблемы Ближнего Востока и Северной Африки.

"Мы настаиваем на том, чтобы власти Беларуси немедленно освободили политических заключенных и начали уважать принципы демократии, прав человека и верховенства закона. Мы призываем правительство Украины следовать обязательствам, придерживаться демократических ценностей и верховенства закона с целью обеспечения непредвзятых, прозрачных и честных судебных процессов над бывшими членами правительства, включая рассмотрение апелляций Юлии Тимошенко", - говорится в совместном заявлении, принятом по итогам саммита.

Стороны также напомнили восточным соседям Евросоюза, что продолжат оказывать им содействие на пути к европейской интеграции. Вместе с тем, отметили США и ЕС, такая интеграция невозможна без абсолютного соблюдения принципов демократии и курса на экономическую модернизацию и интеграцию с ЕС, передает "РИА Новости".

Артыкул "Тут спачываюць Героі, палеглыя ў бітве з бальшавікамі пад Мядзелам"

panamarou — Wed, 23 Nov 2011 14:18:27 GMT

Мінула амаль стагодзьдзе як скончыліся часы польскай улады на цяперашніх заходніх землях Беларусі. Разкрадзеныя панскія маёнткі, занядбаныя і усімі забытыя, сёньня можна ўбачыць у выглядзе калхознай маёмасьці. Пазбавіўшыся ад ‘буржуяў’, бальшавікі прыняліся за массавае выкараненьне ўсяго што засталося ад іх. Тысячы ідэёлагаў старанна пірапісывалі гісторыю. Масава вынішчаліся помнікі польскім жаўнерам, палеглым у 1920 годзе падчас абароны заходніх земляў Беларусі ад бальшавіцкага агрэсара. Даходзіла да дзікунства, польскія могілкі папросту закапвалі зямлёй. Не аставалася не помнікаў, не крыжоў. Ніякіх сьлядоў паншчызны.
На цэнтральных могілках Мядзела знойдзены абеліск і пяць магілаў польскіх невядомых жаўнераў, палеглых ў бітве з бальшавікамі 1920 годзе пад Мядзелам. Надпіс на падмурку абеліска добра захаваўся, што й дапамагло мясцовым дэмакратычным актывістам ідэнтыфікаваць яго паходжаньне: "11 лістапада 1933 года, у пятнаццатую гадавіну вяртаньня незалежнасьці Польскай джяржавы, узьнесьла гэты помнік Героям удзячнае грамадства мядзельскай гміны.”
Аднак, надпіс на абеліску сьведчыць сам за сябе: "Тут спачываюць невядомыя польскія жаўнеры, палеглыя ў 1920 годзе падчас абароны Айчыны ў бітве з бальшавікамі пад Мядзелам.” Сам абеліск мае прыкладна паўтары мэтры вышынёй і ляжыць павалены побач.
"Помнік гэты быў збураны бальшавікамі. Калі тыя прыйшлі, зьнішчалі ўсе польскія сьляды. Абеліск польскім жаўнерам не маглі паваліць проста так. Вельмі моцна быў усталяваны, якасна. Што прыдумалі бальшавікі – падкладі дынаміт.” – успамінае Віктар Баніфацавіч Гараднічы, самы стары жыхарМядзела.

"Прыкра, што наша супольная гісторыя застаецца забытай і занядбанай нават сёньня. Камунізму даўно няма, але рэзультаты бяшчынстваў бальшавіцкай сістэмы захаваліся да нашых дзён. Такіх аб’ектаў па беларусі дзесяткі, калі не сотні. Напрыклад, каля Мёраў могілкі польскіх жаўнераў размясьціліся ў чыстым полі. Адрозьненьне паміж намі ў тым, што польская мясцовая адміністрацыя нават савецкім жаўнерам рэмантуе помнікі, даглядае могілкі. А тут нікому нічога не трэба.” – адзначыў польскі дыпламат. Між іншым консул падтрымаў ініцыятыву мясцовых актывістаў па аднаўленьню абеліска.

Фота: мясцовыя жыхары вычышчаюць магілу

незнанага польскага жаўнера

Помнік быў знойдзены яшчэ ў 2005 годзе мясцовым каталіцкім пробашчам (палякам) айцом Раманам Новакам. Айцец час ад часу ладзіў суботнік на мясцовых могілках, адмысловы помнік таксама не заставаўся без ўвагі. У 2007 айцец Раман па невядомым прычынам выяжджае з парафіі ў Польшчу. Адбылося гэта падчас масавых высяленьняў польскіх сьвятароў. Помнік у сваю чаргу застаўся без апекі.

Толькі ў 2011 годзе мясцовыя грамадскія дзеячы арганізавалі насельніцтва і прывялі ў парадак, зарозшы бур’яном помнік. Ушанаваць памяць вайскоўцаў, палеглых пад Мядзелам, прыехаў з Мінску польскі консул Марэк Марцінэк.

На могілках польскіх жаўнераў (Мядзел).

На фота (з права на лева): Марэк Марцінэк – кіраўнік консульскага аддзелу Рэспублікі Польшча ў Мінску, Зьміцер Вінаградаў – краязнаўца, грамадскі дзеяч, Руслан Шошын – журналіст, грамадскі дзеяч.

Аўтар: Руслан Шошын

Польша выделяет 2 млн долларов на фильм о Вечорке-младшем

panamarou — Sun, 20 Nov 2011 20:27:37 GMT

В Варшаве начались съемки художественного фильма, в основе которого лежит история жизни активиста белорусской оппозиции Франака Вечорки. По сценарию запланировано снять приключения молодого человека в армии, есть сцена, когда работники военкомата вытягивают героя из объятий девушки. Спонсирует съемки польское министерство культуры, на них выделяют около 2 млн долларов.

Как сообщил сам Франак Вечорка, сейчас режиссер фильма выступает категорически против присутствия журналистов, пишет "Наша Ніва". Однако несколько недель назад молодой человек открыто распространял информацию о кастинге для фильма. На своей странице в социальной сети Facebook он приглашал туда "девушек и парней 18-30 лет с актерскими способностями".

"Требуются как актеры, так и те, кто не имеет отношения к кино. Нужно более 100 человек! Ваше участие очень важно!" - написал Франак Вечорка 31 октября.

Одну из главных ролей в киноленте играет белорусский рэпер Vinsent (Дмитрий Попко). Он уже снялся в сериале белорусского сценариста Андрея Курейчика "Выше неба", а также в качестве главного героя в фильме "Белорусская мечта" российской журналистки Екатерины Кибальчич. Его партнершей будет 31-летняя польская актриса Каролина Грушка, известная в Беларуси по фильму белорусского режиссера Михаила Пташука "В августе 44-го".

Во второстепенных ролях снимутся актеры белорусских и польских театров, а также студенты. Язык фильма – белорусский и русский. Такое решение было принято не только с целью отобразить ситуацию в Беларуси, но и для того, чтобы речь российских актеров звучала натурально. По информации "Нашай Нівы", в фильме предложили сняться известному российскому актеру Сергею Гармашу. Кто является режиссером ленты, издание не сообщает.

Бюджет фильма официально не раскрывается. По данным "Нашай Нівы", для его создания выделили 2 млн долларов. Вместе с тем белорусский мистический триллер "Масакра" стоил 1,5 млн долларов, драма "Волки" – 1 млн долларов.

Как ранее передавал Телеграф, последним фильмом о событиях в Беларуси на данный момент является "Белорусская мечта" журналистки российского "Первого канала" Екатерина Кибальчич. Кинолента документальная, она посвящена последним президентским выборам и политической ситуации в стране.

www.telegraf.by

Польша станет ещё более либеральной?

panamarou — Fri, 21 Oct 2011 20:33:12 GMT

Около получаса длилось встреча президента Польши Бронислава Коморовского с лидером партии "Движение Паликота” Янушем Паликотом, получившим третье место (10,02%) в польском парламенте на
прошедших парламентских выборах.

Встреча проходила в закрытом формате. Как информирует Польское Информационное Агентство (PAP), опирась на достоверные источники в администрации польского презинта, речь шла о роли, которую Паликот будет отыгрывать в новоизбранном парламенте. "Президент Коморовский поинтересовался у лидера новой партии, готов ли он быть оппозицией, на что Януш Паликот ответил:

"Наша партия имеет 40 мандатов. Это гораздо больше, чем остальные партии, которые вошли в парламент после нас. Мы готовы быть оппозицией, но не тотальной. У нас есть свои цели, и для х выполнения мы сделаем все возможное.” – сообщает польское информагентство PAP.

"Движение Паликота” появилось на политической арене Польши год назад, сразу после того, как его лидер Януш Паликот, покинул ряды правящей партии "Гражданская платформа” Дональда Туска. Основные тезисы избирательной программы Паликота шокировали шляхетных польских избирателей, но зато получили огромную поддержку со стороны молодого поколения. Собственно именно в них вся специфика и оригинальность Януша Паликота: легализация слабых наркотиков и однополых браков, налогооблажение церквей и костёлов, ликвидация науки о религии в начальной и средней школе, модернизация и либерализация экономики, ликвидация партийных министров.

Руслан Шошин

Сяргей Панамароў аб'яўлены ў рэспубліканскі вышук за абразу прэзідэнта

panamarou — Wed, 12 Oct 2011 19:06:48 GMT

Сям'ю палітуцекача Сяргея Панамарова, каторы ў ліпені 2011 года атрымаў палітычны прытулак у Польшчы, дапытваюць і праводзяць вобшукі.
11 кастрычніка да Вадзіма Панамарова, сына грамадскага актывіста і журналіста Сяргея Панамарова, прыйшоў нарад міліцыі і дапытваўся пра мейсца знаходжаньня бацькі. Пачуўшы, што Панамароў старэйшы ўжо з канца лета 2010 года знаходзіцца ў Польшчы, афіцэр міліцыі запатрабаваў падаць канкрэтны адрас знаходжаньня Панамарова ў Варшаве. На што атрымаў адмову. Афіцэр таксама паведаміў, што Сяргей Панамароў аб'яўлены ў Рэспубліканскі вышук на падставе распачатай крымінальнай справы (368 артыкул, абраза прэзідэнта Беларусі).

Напярэдадні, варшаўскім адрэсам Сяргея Панамарова цікавіўся прэсавы сакратар амбасады Беларусі ў Польшчы Аляксей Зеленко. Адбылося гэта падчас сустрэчы Антонія Крупскага, ветэрана Арміі Краёвай, каторы на днях меў зь ім сустрэчу ў амбасадзе Беларусі. Спасыска на дакладную інфармацыю і аўдыёзапіс размовы Сяргея Панамарова са сп.Зеленко: http://openbelaruspl.ucoz.ru/news/v_ozhidanii_provokacii_ili_komu_nejmjotsja_v_noch_glukhuju/2011-10-02-287

"Не разумею, чаму мне, 60 – ці гадоваму пенсіянеру, атрымаўшаму палітычны прытулак у Польшчы, не даюць спакойна жыць. Ведаю, што дыктатура робіць усё магчымае каб сапсаваць жыцьцё не толькі мне, але й маёй сям’і. Пра тое, што амбасада Беларусі разам з клецкай міліцыяй цікавяцца маім адрэсам, ужо ведае мясцовая паліцыя, а яны ў сваю чаргу перададуць інфармацыю куды трэба. Я гэтага так не застаўлю і прымушу прадстаўнікоў афіцыйнага Мінску ў Польшчы даваць каментарый на гэту тэму.” – каментуе Панамароў.

Руслан Шошын

Идет охота на волков. Идет охота...

panamarou — Mon, 10 Oct 2011 16:05:19 GMT

Меня ищут. В Беларуси. В Клецке. Люди в штатском останавливают моих знакомых, близких, родных и расспрашивают обо мне. Видели ли они меня, где и когда в последний раз. Услышав в ответ, что я уже больше года живу в Польше, а в июле 2011года получил статус политбеженца и женевский паспорт, как бы невзначай спрашивают, где меня можно найти в Польше..?

Странно. Что все это значит? Конечно, Польша не Соединенные Штаты Америки, она же совсем рядом. В один день можно побывать там и вернуться назад. Думаю, можно там найти человека, отключить его и под видом багажа доставить в Беларусь. А можно и не доставлять. Просто устроить ему в Польше уход в мир иной... Это проще, а главное --- без проблем!

Не тем занимаетесь, господа. Экономика страны трещит по швам. "Всенародно избранный навека" вешает лапшу на уши своему электорату и представителям отдельных российских средств массовой информации. От его речей волосы встают дыбом, а все остальное опускается, не поможет и виагра. Цены растут бешеными темпами. Детские зимние сапожки на первоклассника белорусского производства стоят почти 400 000рублей, куртка ---500 000. И это при зарплате в 700 000руб. О качественных продуктах питания уже говорить не приходится - не до жиру, быть бы живу. А не дай Бог заболеешь! Где человеку взять деньги на нашу «бесплатную» медицину!

И еще один интересный вопрос пришел на ум. Почему в г.Клецке по центральной улице Советской, которую постоянно скребут коммунальщики пятой точкой кверху, людям приходится топить печки дровами и брикетом. В то время как к особнякам чиновников, расположенных на окраинах города, в первую очередь был подведен природный газ за бюджетные деньги. Чиновники ответят вам на этот вопрос таким образом --- такой план газификации города...

И кто, вы думаете, составлял этот план..? Правильно, сами чиновники его составляли и утверждали. В своих же Интересах!

Закругляясь, хочу отметить, что я, как не старался, не получил ответ из суда Слуцкого района, какое решение принято по уголовному делу в отношении меня за якобы оскорбление местных пяти чиновников. Суд мне просто не отвечает, хотя по уголовно-процессуальному кодексу я имею право это знать и этот суд заочно приговорил меня к заключению в тюрьме №8 г. Жодино.

Но для простых людей в Беларуси права только декларируются, реализовать их невозможно. Окольными путями узнал, что дело не прекращено. Я объявлен в розыск. Даю совет ищущим --- установите пост номер один возле моего дома и бдите --- может повезет и вы меня поймаете...

Надо подъехать и крышу в бел-чырвона-белы цвет подкрасить, а то облезла уже и конек на крыше над своей квартирой поменять, а то Новицкий Саша, руками-водитель Клецкого ЖКХ дал указание на всем доме поменять, а над моей квартирой оставить все то, что от конька осталось - труха.

Смешно, ей-богу. До какой низости докатилась местная власть, мстить таким примитивным образом.

Идет охота на волков. Идет охота... Как в песне Высоцкого...

В ожидании провокации или – Кому неймётся в ночь глуХую..? + аудиозапись разговора

panamarou — Sun, 02 Oct 2011 16:07:50 GMT

Как бы это не казалось странным, но соседи Беларуси, граждане Польши, более обеспокоены судьбой белорусского народа, чем сами белорусы:

Молодой ли, старый пан или пани узнав, что ты белорусский беженец, спасая свою жизнь убежал от обезумевшего режима Лукашенко в Польшу, мгновенно становятся приветливыми и готовы чем либо помочь тебе. Из разговора с поляками не перестаёшь удивляться их знаниями о режиме диктатора и их заинтересованностью судьбой белорусов.

Летом этого года со мною познакомился пан Антони Крупски, ветеран армии Краевой, бывший подпольщик, воевавший против фашистов и Советов. Сегодня он приготовил к изданию свои мемуары о тех годах и пожелал включить в книгу сведения о сегодняшней борьбе белорусской оппозиции против диктатора Лукашенко. Именно на этой теме мы с ним и познакомились.

Пан Антони успел этим летом побывать в Беларуси и передать для Лукашенко письмо, аналогичное он передал руководителям Польши (см. обращение).

В его обращении к руководителям стран стоит примиряющая просьба – Сесть за стол переговоров и мирным путём урегулировать все вопросы, чтобы польский и белорусский народы жили по-соседски, по-доброму…

А вот тут и начинается главное, и откуда мне стали известны не совсем лицеприятные вещи со стороны неадекватного режима гражданина Лукашенко:

Пан Антони Крупски на днях обратился в посольство Беларуси в Варшаве с подобным письмом, где имел встречу с 1-ым секретарем Алексеем Зеленко. При разговоре пан Антони упомянул мою фамилию, сообщив секретарю о получении мною статуса полит/беженца. На что Зеленко, проявив осведомленность (!) ответил, - «Я знаю Сергея Пономарева… А Вы не могли бы сообщить мне его адрес проживания в Польше? Вот Вам мои телефоны, E-mail если что – обращайтесь…»

(Координаты, данные А. Зеленко пану Антони: тел: 22-742-09-71, моб: +48 787716324, E-mail: alexbel@interia.pl Warszawa, kod 02-952 ul. Wiertnicza 58)

Вопрос: - Для чего секретарю белорусского посольства нужен адрес полит/беженца?

Узнав о странном любопытстве секретаря, я позвонил ему, записав на диктофон. Но секретарь стал бурно открещиваться - от самой встрече с паном Антони, от своего нездорового любопытства, от своих данных…

После повторной попытки секретарь отключил телефон, но не прошло и пяти минут мой мобильник заверещал: номер вызова был закрыт, но голос Зеленского сообщил, что власти Беларуси подали в Польшу требование об экстрадиции моей персоны в Беларусь для суда за оскорбление в Интернете Лукашенко, как президента.

Ранее, в мае прошлого года, Минская областная прокуратура возбудила уголовное дело № 10026000040 по ст. 369 УК РБ (оскорбление в печатном издании) сразу пяти чиновников Клецкого района. Это было 9-е уголовное дело за последние 4 года, таким образом власти диктатора пытались задушить издаваемый мною в Беларуси региональный бюллетень «Бойкий Клецк».

Второй вопрос: Что беспокоит белорусских чиновников, когда я второй год выехал с Беларуси и получил Женевский паспорт? Или – Кому не спится в ночь глухую..?

На первый вопрос уже есть ответ, как и на второй.., отвечаю:

Нездоровое любопытство 1-го секретаря посольства Беларуси о моем адресе проживания в Польше может объясняться ожидаемой провокацией к моей персоне от режима Лукашенко. Здесь и может быть ожидаемая диктатурой депортация недосягаемого полит/беженца, который и в Польше не даёт спокойно беспредельничать подельникам Лукашенко, как и самому диктатору.

По-понятным причинам, свой бюллетень я уже издавать не могу, но продолжаю вести региональный Интернет-сайт «Бойкий Клецк» и, прибыв в Польшу в прошлом году, начал помогать Фонду «Открытая Беларусь» вести сайт для белорусов. Кроме этого участвую в работе и с другими оппозиционными сайтами…

Из всего вышеописанного рождается третий вопрос: - Почему рядовой районный активист так страшен для режима Лукашенко?

А «ларец просто открывается»:

У меня единственная цель – Как можно скорее сменить режим беспредела психически неадекватного диктатора на демократический и желание, чтобы народ Беларуси жил по Европейским ценностям, по-человечески, достойно, свободно, стабильно и мирно..!

Мои взгляды и способ борьбы с диктатурой в Беларуси значительно разнятся со взглядами некоторых «вечных лидеров» от белорусской оппозиции, а потому я получаю «шишки» не только от белорусских чиновников, но и от… «своих» (тролли, закулисные сплетни…).

Любовь и ненависть к языку Родному…

panamarou — Sun, 02 Oct 2011 16:01:12 GMT

Соседи, Польша и Беларусь… по размеру территорий эти республики почти равны при составе населения Беларуси в 9 млн человек, а в Польше 37 млн. Но армия польская в 2 раза меньше белорусской, как на улицах польских городов мы не увидим тупые рожы дебилов в ОМОН-овском снаряжении, которые табунами бродят по улицам белорусских городов.

Польша: молодёжь может собираться в любом месте, массово, по парам, сидя на ступеньках административных зданий, просто на асфальте, проигрывая музон, приплясывая, смеясь, обнимаясь и целуясь…

Беларусь: больше двух не собираться! Если ты посмел размавляць на мове беларускай – жди проблем..!

По всем городам областным, районным в Беларуси мы видим массу разноколиберной швали в обмундировании силовиков различного ранга; менты «голубые», ОМОН, спецназ, внутренние войска и прочая непознанная мразь нагло, жуя жвачку, нагло раздвигают пешеходов, цинично оглядывают стройные ножки белорусок и сплёвывают своё дерьмо под ноги белорусам…

Это и есть сегодняшняя Беларусь при правлении шизофреника Александра Рыгорыча, появившегося из неизвестного роду-племени, не имеющего достойного образования, не имеющего жены, но имеющего байстрюка от любовницы.

Александр Рыгорыч не разговаривает ни на российском, ни на белорусском языках, он элементарно ими не владеет. Ляксандр Рыгорыч размауляе только на «трасянке», на калгасном языке сельских спадарей. Его не обучали английскому, французскому или немецкому языкам, тем паче он не способен усвоить что либо нужное и адекватное… Рыгорыч вышел из подворотни, дело случая, типа барбоса Шарикова у Булгакова, где роль профессора Преображенского сыграли лебедьки и прочие приспособленцы, но сегодняшние «страдальцы»…

Перейдём к сути, оставив диктатора и его приспособленцев от оП-Пазыции в их гадюшнике со своей вонью и подлостью:

Все мы знаем, что размавляць на улицах белорусских городов на мове Радзимай – опасно для самочувствия, как физического, так и материального. В этом случае на вас обращают внимание не только заполонившие Беларусь русские и население колхозов, но к вам мгновенно прицепятся разноколиберные силовики, шастающие отарами по улицам белорусских городов, - Оппозиционер? Почему чирикаешь на мове, га?

- Докапывается морда в униформе, - Пройдёмся в участок..! –

И бесцеремонно берёт тебя за шкирку.

Польша:

За то, что иностранец учит польский язык, ему предоставляется бесплатный проезд на всех видах транспорта!! Что в месяц составляет 157 злотых или 50 долларов США. Кроме этого, в фундации польского языка, куда ты ходишь на занятия, на переменах тебя поят соком и кормят печеньем.

Гарадзенская Праўда: “Ці ёсьць сумленьне ў ‘вязьняў сумленьня’?”

panamarou — Sat, 24 Sep 2011 13:22:55 GMT

Пасьля сьнежаньскіх прэзідэнцкіх выбараў сотні людзей выехалі за мяжу Беларусі ў пошуках палітычнага прытулку. Многіх прымусіла трагічнае фінансавае становішча ў краіне, але большасьць ратавала жыцьцё ад бяшчынстваў сілавых структур пасьля сфальсіфікаваных выбараў.

Сярод тых, хто ратаваў сваё жыцьцё - гарадзенскі актывіст АГП і актыўны ўдзельнік выбарчага штаба Някляева Кірыл Семянчук. Зьехаў у Польшчу пасьля рэпрэсій з боку гарадзенскага КДБ і шматлікіх пагрозаў. Ў выніку допытаў Кірыл падпісаў пагадненьне аб супрацоўніцтве з КДБ і пад прымусам быў пасаджаны перад камерай БТ (http://ru.www.news.date.bs/politics_217356.html). Заставалася толькі два варыянты –рабіць штодзённыя даклады аб палітычным жыцьці Гародні, альбо ўцікаць. Кірыл выбраў другі варыянт. На Радзіме засталіся жонка і хворая дачка. У чэрвені гэтага году Семянчук атрымаў палітычны прытулак.

15 верасьня ў доме Семянчукоў (Азёры) адбыўся ператрус.

„Падчас ператрусу супрацоўнікі міліцыі дапытваліся пра Кірыла. Падсунулі мне нейкія паперы і казалі падпісаць. У паперах ішла гаворка пра палітычны прытулак майго мужа ў Польшчы. Ператрус абгрунтавалі тым, што пяпярэдняя жонка Кірыла падала заяву ў міліцыю з-за запазычанасьці эліментаў і яго абвесьцілі ў рэспубліканскі вышук. Месяц таму да мяне прыходзілі супрацоўнікі міліцыі і ‘прасілі’ напісаць падобную заяву, казалі што гэта ў маіх інтарэсах, што калі не напішу ў мяне будуць праблемы. Я адмовілася, яны найшлі былую жонку і яна пагадзілася. Цяпер мяне выклікаюць на допыты да сьледчага, міліцыя прыходзіць і забірае мяне з працы. Пытаюцца: "дзе твой мужык, чаму эліменты не плоціць. Калі ён уцёк у Польшчу – разьлічвацца прыйдзецца табе.”- кажа Семянчук Тацьцяна.

7 верасьня 2011 года выйшаў чарговы нумар "Гродзенскай праўды”. А ў ім артыкул – " Ці ёсьць сумленьне ў ‘вязьняў сумленьня’? ” Артыкул дае адказы на шматлікія балючыя пытаньні гарадзенцаў: што такое ‘маўклівыя акцыі’, за што сядзіць праваабаронца Алесь Бяляцкі, чым займаўся палітуцякач Аляксей Салей, ну і канешне - хто такі Кірыл Семянчук.

Цытата з „Гарадзенскай праўды”:
„Яшчэ адзін інцыдэнт уцёк на палітычны прытулак у Польшчу, хаваючыся ад эліментаў. Заяву на былога мужа падала першая жонка Кірыла Семянчука. Дарэчы, праблемы з законам у яго распачаліся ў 2007 годзе. Тады ў Семянчука нарадзіўся сын, але бацькоўскія пачуцьці не змаглі пераадолець яго ‘апазіцыйны дух’. Заставіў жонку і сына, а з канца мінулага году стаў забывацца пра эіменты. Першую жонку карміў абяцанкамі, маўляў паехаў на заработкі ў камандзіроўку. Дарэчы, яго жонка ў абяцанкі не паверыла, у заяве адкрыта назвала Семянчука абібокам, каторую падала ў пракуратуру. Менавіта на гэтай падставе была ўзбуджана крымінальная справа.”

"Калі гаварыць аб эліментах, то ў мяне ніколі не было запазычаннасьці. Я кожны месяц сумленна працаваў і выконваў свой абавязак. Гэта мой сын і я ведаю што і як мне трэба рабіць. У дзень выбараў я трапіў у турму. Мяне зьбівалі, пагражалі і прымусілі падпісаць дамову аб супрацоўніцтве. Пасьля такога я не мог заставацца на Беларусі і чыста фізычна не мог сплочваць эліменты, так як страціў працу (звольнены пасьля сутак). Апынуўшыся ў Польшчы, трапіў у лягер уцекачоў. У лягеры кормяць, грошы не даюць. Працаваць на працягу шасьці месяцаў нельга. КДБшнікі добра пра гэта ведалі і выкарысталі момант, пачалі ціснуць на маю сям’ю. Зразумела што сям’я ў сваю чаргу цісьне на мяне. Жонка тэлефануе і плача, пачынаюцца сваркі. Гэта самае горшае што можа быць для ўцекача – сям’я церпіць а ты не можаш нічым дапамагчы.” – каментуе Кірыл Семянчук.

Закон ёсьць закон. І ўсе павінны быць перад ім роўныя. Тое што прапагандысцкія медыі празмерна цікавяцца прыватным жыцьцём актывістаў дэмакратычнага руху – норма для Беларусі. Колькі чалавек ў Гародні мае запазычаннасьць па элімэнтах? І чаму мясцовая "раёнка” зьвяртае асаблівую ўвагу менавіта на актывістаў штабаў дэмакратычных кандыдатаў? Мажліва для таго, каб апраўдаць свае незаконныя дзеяньні пасьля выбараў, апраўдаць незаконныя прысуды кандыдатаў, і сапсаваць жыцьцё тым, каму ўдалося вырвацца з-пад маланкі рэпрэсіяў.

Автор: Руслан Шошын